METROPOLIS NOW
Tyler Brûlé

Copenhagen came in close behind Munich, which has been credited for its high-quality housing, medical facilities and attitude to business of an urban quality of life index to send property developers into a spin and city halls into fits of rage. Locals (who won’t hear a bad thing said about their beloved Chicago, faultless Frankfurt, impeccable Seattle or perfect Perth) can “lose it” when it’s announced that their city is not the best place to live in the world – or even in the top 10. If you’re prone to violent outbursts when others find that your hometown isn’t quite as great as you think it is then I should perhaps guide you to another part of FT Weekend, as Monocle magazine’s annual global quality of life survey is about to be published and only 25 cities make the cut.
House & Home has the exclusive on the winning cities and a bit of insight on why homebuyers might want to consider relocating to Munich rather than Hamburg or Helsinki over Oslo. The full ranking (complete with breakdowns, metrics and honourable mentions) goes on sale next week.
Now in its fourth year, the survey takes a slightly different tack on ranking the best cities to call home using measurements that go beyond the basics of crime statistics and cost of living such as hours of sunshine, ease of setting up a business and global connectivity (direct, non-stop flights). For 2010 it took a look at what mayors have in store for their citizens, factoring in big infrastructure initiatives on the horizon and also how diverse a city’s streetscape is in terms of independent retailers and restaurants – too many chain stores and a city lost points.
Another addition is a special section devoted to the cities that don’t necessarily stack up in terms of infrastructure or public education but are oddly liveable because they’ve defined their own codes and managed to overcome their limitations by making life bearable through softer, less tangible features – superior service, alternative economies and a bit of lawlessness. Rio, for example, might not be the easiest place to live but there’s something rather seductive about the city that gives it a certain quality – the beach, the climate, the natural landscape and the optimism of a city that’s seeing its role shift within the region and globally. The same goes for Istanbul. It’s more than a wee bit chaotic, has outgrown its airport and is lacking in many areas of public service but somehow manages to offer an attractive way of life. Beirut is also an example of a city that is wonderfully charming despite all its hang-ups, obstacles and the ever-looming threat of war at home or with Israel. The plumbing might not be the best but no one is going to kick you out of a bar at 5am. There are no “green trams” gliding around the city and few traffic lights but vehicles manage to move. Rule of law is certainly not a strong point but in a world increasingly run by ministries headed by nannies, it’s a breath of fresh air being in a city that’s free from all the rules that can make daily life quite tedious in some of the higher ranking capitals.

Nevertheless, rules and order are what make trains run on time, hospitals free from super-viruses and streets safe around the clock. As personal security comes top of most people’s requirements for choosing one city over another, it’s one of the reasons neither Beirut nor Rio come anywhere near the top 25.
Having taken a hard look at 40 cities, cut the list to 35 and then down to 30, it wasn’t easy to rank the top five as some are considerably smaller than others and have the advantage of cosy scale over sprawling mass. Equally, some of the bigger cities seemed more dynamic (full of opportunities and diversity) and made some of the tinier hubs seem a bit provincial in comparison. To balance things out, the ranking always uses global connectivity as a leveller between big and small and it’s one of the ways the survey is able to have a Geneva share space with a Madrid or Melbourne.
Last year Zürich picked up the top prize thanks to its intimate scale, exceptional infrastructure, proximity to lakes and slopes and non-stop links to the world’s biggest markets. In 2010, however, the top prize went to Munich for its high-quality housing, great medical facilities, environmental initiatives, attitude to business and ever-expanding roster of air links. Not far behind was Copenhagen, with its living, breathing urban transport experiment that sees more people jumping on to bikes every year as their main vehicle for getting from A to B, while Zürich took third position because it could use some work in the “be nice to people who keep your city’s economy ticking” stakes but also has some impressive urban development projects on the horizon. Rounding out the top five were Tokyo at number four (the world’s best big city) and Helsinki for its proximity to Asian markets while offering one of the best public education systems in the world.
Despite 2010 being Vancouver’s year due to the Winter Olympics, Monocle’s editors thought that the city has a lot of work to do in terms of offering better public transport and improving the state of its neighbourhoods.
If we were going to live in North America, we’d probably set up home in Honolulu and take advantage of the climate, low crime rate, urban redevelopment initiatives and the quick flying time to the world’s fastest developing economies.
From an opportunity and lifestyle perspective, we reckon it’s the best the continent has to offer – in part because it’s practically sitting in Asia.

—————————————————————————————————-

Gayrimenkul komisyoncularını şaşırtmak, belediye binalarındaki insanları kızgınlıktan çıldırtmak için şehirsel yaşam kalitesi göstergesi yayınlamaktan daha iyi bir şey yoktur. Bölge halkı (kimseden kötü bir şey duymadıkları sevgili Chicago, kusursuz Frankfurt, mükemmel Seattle ve Muhteşem Perth), şehirlerinin yaşamak için en iyi kent olmadığının anons edilmesi ya da en azından top 10’a girmediğinin söylenmesi ile delirebilir. Eğer siz de başkalarının şehrinizi sizin kadar güzel bulmadığında böyle şiddetli patlayışlar yapmaya yatkınsanız, sizi FT haftasonunun başka bir bölümüne yönlendireyim; çünkü Monocle dergisinin yıllık şehirsel yaşam kalitesi anketi yayımlanmak üzere ve sadece 25 şehir ankette mevcut.
House & Home dergisi kazanan şehirlere detaylı yer ayırmış ve de okurlarına neden Oslo yerine Helsinki’yi ya da Hamburg yerine Münih’e taşınmaları gerektiği konusunda bilgi vermiş. Tam anket (bütün analizlerle, ölçü bilimlerle ve itibarlı imalarıyla) haftaya satışa çıkıyor.
Şimdi dördüncü senesinde olan anket, bu sene diğer senelerden farklı olarak en iyi şehirleri sıralarken suç istatistikleri, yaşam bedelleri gibi normal kriterlerin dışına çıkmış ve güneş ışığı saatleri, iş kurma kolaylığı ve global bağlantılar (direk, duraklamadan yapılan uçuşlar) gibi sıradışı kriterleri de göz önünde bulundurmuş. 2010 için yapılan ankette belediye başkanlarının halklara neler vaat ettiğini, bunların içinde büyük altyapı projeleri ve sokak manzaralarının çeşitliliği de var – eğer çok fazla mağaza zincirleri varsa şehir puan kaybediyor.
Bir başka eklentide, altyapı ya da milli eğitim olarak çok iyi olmasalar da garip bir şekilde yaşanabilir olan, kendi kodlarını yaratarak ve diğer daha az elle tutulur özelliklerini geliştirerek- daya iyi hizmet, alternatif ekonomiler ve de biraz kuralsızlık- kısıtlamalarını aşan kentlere ayrılmış özel bir bölüm. Rio, bunlara bir örnek, en kolay yaşanan yer olmasa da; Rio’ya kendine has bir nitelik veren ve onu çekici kılan bazı özellikleri var – sahil, hava, tabiat manzarası ve de bölgede ve dünya da konumunun değiştiğini gören bir şehrin iyimserliği. Aynı şey İstanbul için de geçerli. Karmakarışık, kendi havaalanına sığmıyor ve de bir sürü devlet hizmetinde eksikleri var; fakat bir şekilde çekici bir yaşam sunmayı başarıyor. Beyrut, bu şehirlere başka bir örnek, bütün engellerine rağmen, hatta ve hatta sürekli İsrail’le devam eden bir savaş tehdidine rağmen. Su tesisatı dünyadaki en iyi olmasa da, kimse sizi saat 5’te bir bardan kovmayacaktır. Şehrin etrafında dolaşan yeşil trenler ya da az trafik ışığına rağmen durmadan hareket eden arabalarda yoktur. Hukuk kurallarının, başbakanlıkların dadılarla yönetildiği günümüz dünyasının kuvvetli yönü olduğu pek söylenemez. Kurallı, hayatı zorlaştıran daha üst sıralardaki şehirlerden yaşamaktansa; kuralsız bir şehirde yaşamanın günümüzde hayat verici, tazeleyici bir özelliği var.
Bununla beraber, kurallar ve düzenler; trenleri zamanında kaldıran, hastaneleri virüssüz halde tutan ve sokakları güvenilir kılanlardır. Kişisel güvenlik ihtiyacının çok yüksek olması, ne Beyrut’un ne de Rio’nun ilk 25’e yakın bile olmamasının bir göstergesi.
40 şehri birden sıkı bir şekilde inceledikten sonra 35’e indirmenin sonra da 30’a indirmenin çok zor olduğunu düşünürsek, ilk 5 şehri seçmenin de hiç kolay olmadığını anlayabiliriz; bazı şehirler diğerlerine göre daha küçük olup boyut avantajına sahip olabiliyor. Aynı bunun gibi büyük şehirlerde daha dinamik gözüküp, bazı küçük şehirleri yanlarında taşra gibi gösterebiliyor. Büyük ve küçüğü eşitlemek için sıralama global bağlantıları kullanıyor ve buda sıralamanın ilk 25’de Madrid ve Melbourne gibi şehirlerin yanı sıra Cenevre gibi ortak bir alanında bulunabilmesini sağlıyor.
Geçen sene birincilik ödülünü samimi boyutu, fevkalade altyapısı, göllere ve eğimlere uzaklığı ve dünyanın en büyük marketlerine olan durmak bilmeyen bağlantılarıyla Zürih almıştı. Fakat 2010’da ödülü, yüksek kaliteli iskanıyla, mükemmel sağlık hizmetiyle, çevresel girişimleriyle, ticaret duruşuyla ve sürekli genişleyen hava bağlantılarıyla Münih aldı. Yaşamıyla, nefes alan şehir ulaşımıyla; her gün daha çok insan ulaşım için bisiklete biniyor, Münih’i hemen izleyen Kopenhag oldu. Zürih ise ekonomisini besleyenlere iyi davranmadığı ve de etkileyici şehirsel gelişim projelerinin olması gerekçesiyle üçüncülükle yetinmek durumunda kaldı. İlk 5’i bitiren dördüncülükte dünyanın en iyi büyük şehri Tokyo; beşincilikte ise Asya marketlerine yakınlığı ve en iyi milli eğitimi vermesiyle Helsinki oldu.
2010’un Kış Olimpiyatları nedeniyle Vancouver’ın senesi olmasına rağmen, Monocle editörleri şehrin ulaşım ve semtlerinin durumunda eksikleri olduğunu düşünmüşler.
Eğer Kuzey Amerika’da yaşayacak olsaydık, havadan, düşük suç oranlarından, şehirsel gelişim projelerinden ve de dünyanın en hızlı büyüyen ekonomilerine olan hızlı uçuş zamanından yararlanmak için büyük ihtimal Honolulu’ya yerleşirdik.
Bir fırsat ve yaşam stili perspektifinden bakarsak, düşüncemiz kıtanın en iyi teklifi Honolulu- kısmen de neredeyse Asya’nın üzerinde olmasından.